Sjukdom og arbeidsevne er ikkje absolutte begrep. Det er den enkelte som kjenner på kva grad av ubehag og smerte ein kan mestre og likevel greie jobben, eller resten av livet. Ein forventer kanskje at legar skal kunne overprøve dette, men det er ikkje realistisk både ut fra legane sin kompetanse og ut fra den rolla dei har som behandlarar i eit gjensidig tillitsforhold. Det er ikkje så enkelt at det fins ei skarp grense mellom snyltarar og sjuke. Økonomien i sjukepengeordninga vil nok kanskje kunne ha litt innvirkning for noken i denne avveiinga om ein orker gå på arbeid med ein del plager - eller ikkje. Personleg trur eg ikkje ein moderat reduksjon i dekningsgrada ved sjukdom til f.eks. 90%, vil påvirke storleiken i sjukefråveret i vesentleg grad, men det vil eventuellt tida vise dersom ein prøver.

Men reduksjon i storleiken på ytingane er det einaste som vil redusere utgiftene, alt det andre dei har arbeidd med i fleire år og lager masse støy rundt no, vil neppe virke.